IMMORTALS is een mooie, maar weinig originele film geworden; de visueel ingestelde Singh kiest er voor om ingetogener te werk te gaan dan hij gewend is en probeert weg te blijven van een hapklare brok kitsch.
DRIVE is een neo-noirthriller over een professionele vluchtwagenchauffeur. De film is gedrenkt in melancholie, heeft momenten van huiveringwekkende spanning en een vleugje zwarte humor. En is een van de beste films van het jaar.
THE IDES OF MARCH schildert de Amerikaanse presidentscampagne af als een regelloos spel en doet denken aan een Shakespeariaanse tragedie: onder een laag van beschaving zit een amoreel, egocentrisch dier.
Regisseur John Singleton weet af en toe de aandacht vast te houden door een mysterie te presenteren, maar zodra de oplossing daar is zakt de film weer in elkaar.
De grens tussen hartverscheurend en drakerig is dun, en helaas belandt BRINGING UP BOBBY te vaak aan de verkeerde kant. Het charmante, komische familiedrama vervalt dan opeens in goedkoop effectbejag.
MIDNIGHT IN PARIS combineert alles wat je verwacht van een Woody Allenfilm: de film is charmant, geestig, en gemaakt vol passie en enthousiasme. Op een klassieker als ANNIE HALL kunnen we niet meer hopen, maar dit is meer dan genoeg om zijn fans in een goede bui te brengen.
COWBOYS & ALIENS is goedgemaakt, onderhoudend popcornvermaak, dat twee uur lang boeit. Toch voelt de film ook wat veilig en blijft het sciencefictiongedeelte toch wat onderbelicht.
Het knappe is dat Rupert Wyatt met RISE OF THE PLANET OF THE APES trouw is gebleven aan zijn achtergrond als dramaregisseur, maar tevens een film heeft afgeleverd die als zomer blockbuster werkt.
Abrams toont vakmanschap als filmmaker, maar of de huidige jeugd dat op waarde weet te schatten is een tweede, want een door Michael Bay murwgeslagen popcornknabbelaar komt niet aan zijn trekken bij SUPER 8.
The Cult Corner is een e-filmmagazine voor arthouse, cult, mainstream en Nederlandse cinema.
Filmtip
Le Havre
LE HAVRE is een politiek statement zoals alleen Aki Kaurismäki dat kan maken: aan de ene kant een sprookjesachtige vertelling over een vluchteling, aan de andere kant een zwarte komedie over het even machtige als schuldige Europa. Lees de recensie.
